Yalnızlık bir tercih mi yoksa bir kaçış mı?

bazen akşamüstü sahilde tek başıma oturup dalgaları izlerken kendi kendime soruyorum, bu yaptığım gerçekten kafa dinlemek mi yoksa insanların o yapmacık muhabbetlerinden kaçmak mı diye. geçen hafta arkadaşlar ısrar etti diye dışarı çıktım, herkes bir şeyler anlatıyor, gülüyor falan ama benim içimden hiçbir şeye dahil olmak gelmedi. sanki herkesin bi maskesi var, ben o maskeyi takamayınca mecburen kendi köşeme çekiliyorum gibi hissediyorum. ordu'nun o serin akşamlarında tek başına yürürken gelen huzur, insanların arasında sahte gülüşler atıp mutsuz olmaktan daha cazip geliyor bazen.

bazı zamanlar da insan gerçekten kendine dönmek istiyor, yani kimseye hesap vermeden sadece kendi düşüncelerinle baş başa kalmak da bi lüks aslında. ama bu lüks mü yoksa işlerin sarpa sardığı yerde saklanacak delik aramak mı tam emin olamıyorum. insan sosyal bi varlık diyolar ama kalabalık içinde daha yalnız hissettiğim çok oldu benim. bu yalnızlık tercihim mi yoksa mecburiyetten mi, sizce hangisi daha ağır basıyor?