Doğruluk mu daha önemli yoksa nezaket mi?

şu hayatta hep ikilemde kalmışımdır, bazen insanın suratına gerçekleri vurmak mı lazım yoksa kırmamak için eğip bükmek mi? geçenlerde çarşıda eski bir arkadaşla karşılaştım, adam belli ki işleri yoluna koyamamış, epey sıkıntılı duruyordu. sordu bana "neoh nasıl görünüyorum, işleri düzelttim mi sence" diye. şimdi hakikati söylesem adamın dünyası zaten başına yıkılmış, daha fazla ezilsin istemedim. "gayet iyi görünüyorsun, biraz daha sabırla her şey düzelir" dedim geçtim. ama içim de içimi yedi, doğruyu söylememek onu kandırmak mı yoksa ona bi nebze olsun nefes aldırmak mı emin olamadım.

bizim buralarda sözün ağırlığı çoktur, lafını esirgemezler pek ama bazen de nezaket gösterip sustuğun olur. yani şimdi dobra olmak iyidir diyoruz da, sonu hep birilerini kırmaya çıkıyor sanki. nezaketi seçince de sanki samimiyetten ödün veriyormuşuz gibi hissediyorum, insan kendini iki arada bir derede buluyor. sizin başınıza gelmiştir mutlaka, bazen doğrular acı olsa bile söylemek mi daha doğru yoksa kırk takla atıp gönül mü yapmak lazım, sizce hangisi daha ağır basmalı?