Ego insan için bir engel mi yoksa hayatta kalma mekanizması mı?

yıllardır şu ego meselesini düşünürüm, bazen insanı ayakta tutan tek şeymiş gibi geliyor, bazen de ayağına bağlanan koca bir taş. hani geçenlerde bizim dükkanın önünde bir olay oldu, yıllardır tanıdığım bir esnaf arkadaş ufak bi mevzu yüzünden gurur yapıp geri adım atmadı, sonuçta koca dükkanı kapatıp gitmek zorunda kaldı. o an anladım ki ego, hani diyorlar ya hayatta kalma mekanizması diye, aslında bazen insanın kendi sonunu hazırlayan bi düzeneğe dönüşüyo. insan kendine yediremeyince, o içindeki ses "asla pes etme, ezdirme kendini" dedikçe, aslında kendi kuyusunu kazıyo farkında olmadan.

diğer taraftan bakınca da, tamamen egosuz bi adamın bu hayat mücadelesinde dümdüz edildiğini de görüyorum. biraz o "ben varım" diyebilme, o sınırı çizebilme gücü olmazsa başkalarının gölgesinde kaybolup gidiyosun. gümüşhane gibi yerlerde bilirsiniz, insan biraz dik durmayı, adını duyurmayı ister ama bunun ayarını kaçırınca da işler sarpa sarıyo. o sınır nerede başlıyo, nerede bitiyo çözebilen var mı aranızda, sizce bu ego dediğimiz şey bizi koruyo mu yoksa sadece kendi içimizdeki kibiri besleyip bizi yalnız mı bırakıyo?