Düşüncelerimiz bize mi ait yoksa toplumun yansıması mı?

bazen kendi kendime düşüyorum, kurduğum cümleler ya da savunduğum fikirler gerçekten bana mı ait yoksa çevremde ne görüyorsam, ne duyuyorsam onların bir harmanı mı diye. mesela geçen gün çarşıda arkadaşlarımla otururken yine o klasik "evlilik/kariyer" muhabbeti açıldı, bir an içimden çok farklı bir şey söylemek geçti ama etrafımdaki herkesin o basmakalıp beklentisini görünce sesimi çıkaramadım, sanki biri düğmeme basmış gibi onların duymak istediği şeyi söyledim. o an anladım ki aslında biz kendi özgür irademizle düşündüğümüzü sanarken, aslında sadece içinde bulunduğumuz toplumun bizden beklediği karakterleri oynuyoruz.

yani bu biraz da insanın yaşadığı yerle alakalı sanki, bazen insan kendini frenlemek zorunda kalıyor, ayıp olmasın diye ya da "ne derler" korkusundan düşüncelerimiz bile şekil değiştiriyor. aslında en başından beri içimdeki ses başka bir şey bağırırken dışarıdan gelen sesin daha baskın olması insanın kendi benliğini köreltiyor mu acaba? sizce gerçekten safi bir "ben" fikrine ulaşmak mümkün mü yoksa hepimiz sadece birer yankı odasında mı yaşıyoruz, sizin bu konuda hiç kendinizi susturduğunuz oldu mu?