Aşk bir biyokimya mı yoksa metafizik bir olay mı?

Yıllardır bu mesele kafamı kurcalayıp durur, öyle biyolojik süreçmiş hormonmuş geçin bunları. Geçen sene Harput taraflarında bir akşamüzeri, birine denk geldim, hani anlatılmaz yaşanır derler ya tam o hesap. İnsan karşısındakine bakınca sanki dünyası duruyor, dizlerinin bağı çözülüyor, nefesin kesiliyor. Eğer bu sadece dopamin, oksitosin seviyesinin yükselmesi olsaydı, o zaman neden herkes aynı tepkiyi vermiyor ya da neden bir bakışta her şeyi unutturacak o yoğunluk sadece birine karşı oluşuyor? İnsan beyninin kimyasına indirgemek bana çok yavan geliyor, sanki aşkın büyüsünü bozup içine eden bir bahane gibi.

Tabii bilimsel tarafta da haklı oldukları kısımlar var, insan bazen kendi kendine kuruyor gibi geliyor ama yaşadığım o histeki o ruhani çekimi başka türlü açıklayamıyorum. Bence bu işin içinde kesinlikle metafizik bi durum, yani bizim mantığımızın almadığı başka bi bağ var. Öyle iki kimyasalın çarpışmasıyla açıklanacak kadar basit değil bu işler, insanın gönlüne düşen o ateş başka bi yerden geliyo sanki. Sizce de bu biyoloji mevzusu bizi kandırmak için uydurulmuş, o büyülü tarafı örtbas eden bi kılıf değil mi?