Acı çekmek insanı gerçekten olgunlaştırır mı?

Çoğu kişi acının insanı pişirdiğini, büyüttüğünü falan söyler ama bazen sanki bizi daha çok eksiltiyormuş gibi geliyor. Geçen sene tam da şu liman tarafında rüzgarın iliklerime işlediği bi akşamüstü, sevdiğim bi arkadaşımla köprüleri yakmıştık. O an sanki dünyam başıma yıkıldı sandım, günlerce odadan çıkmadım, yemek bile yiyemedim. Şimdi geriye dönüp bakınca "ha tamam, demek ki böyle kırılınca kendime gelmem gerekiyormuş" diyorum ama o zamanlar hissettiğim o boşluk, o anlamsızlık sanki karakterimden bi parçayı söküp götürdü. Olgunlaşmak mı bu, yoksa sadece bazı şeylere karşı duyarsızlaşmak mı, hala kestiremiyorum.

İnsan sürekli bi şeyleri atlatmak zorunda kalınca bi süre sonra yoruluyor, sanki ruhu nasır tutuyor. Etrafımda o kadar çok şey yaşamış ama hala çocuk gibi davrananlar var ki, diyorum demek ki acı sadece çekene kalıyor, büyüme kısmı biraz yalan. Sizin hayatınızda "iyi ki o acıyı çekmişim, yoksa böyle olmazdım" dediğiniz bi kırılma noktası oldumu, yoksa sadece zaman mı her şeyi yoluna soktu?