Kaynanaya öfkelenmek günah mı, sabretmenin mükafatı ne?

Kaynana meselesi evimizin en eski derdi valla, insan bazen ne yapacağını şaşırıyor. Geçen gün yine sofrada laf soktu, eşim de yanında diye sesimi çıkaramadım, içime ata ata içim şişti resmen. İnsan evladı sonuçta, bir yere kadar dayanıyor, sonra o öfke insanın genzini yakıyor. Şimdi bu duyduğum hiddet direkt günaha mı giriyor onu kestiremiyorum. Hani büyükler "sabret evladım, mükafatı ahirette büyük" derler de, insanın içindeki o yangın dinmiyor işte, insanız sonuçta taş değiliz ya.

Geçenlerde yine benzer bir mevzuda eşim "boşver, o senin annen sayılır" deyince bir anlık sinirle sert çıkıştım, sonrasında da pişman oldum tabi. Yani bu sabretmenin bir sınırı yok mu, yoksa bizim yapacağımız fedakarlıklar cennetin kapısını mı açacak? Hani diyolar ya sabrın sonu selamet diye, gerçekten bu kadar dişini sıkmanın karşılığını bu dünyada görmesek bile öbür tarafta huzur bulur muyuz dersiniz? Sizce bu durumu içimizde yaşayıp susmak mı daha hayırlı yoksa yerinde ve saygılı bir dille sınır çizmek mi gerekiyor?