Mesafeli ilişkilerde sadakat nasıl korunur?

Bizim buralarda çay zamanı gelince insan gözünü işten alamıyor ama gönül işleri öyle mi ya, insanın içine bir kurt düşmeye görsün. Geçen sene sevdiğim adam iş için gurbete gidince araya yollar girdi. Başlarda her şey iyiydi ama insanız işte, gün geçtikçe içimi bir şüphe kemirmeye başladı. Akşam çayımı demliğe koyup pencereden karşı dağlara bakarken, acaba o da şimdi benim baktığım yere bakıyor mudur diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Göz görmeyince gönül katlanır derler ya, bence külliyen yalan, tam tersi insan daha çok vesvese yapıyor.

Hani insan yediği içtiği ayrı gitmeyince, yanında olmayınca acaba başkasının gözlerine mi bakıyor diye kafasında kuruyor. Ben bir kere telefonda sesinin tonundan bile şüphelendim, sesinde bir titreme mi var dedim kendi kendime, meğer çocuk yorgunluktanmış. İnsan böyle mesafeli olunca güveni sağlam tutmak sanki daha da zorlaşıyor, her şeyi dert ediniyorsun kendine. Sizin başınıza hiç böyle şeyler geldi mi, insanın kalbi uzaklardayken nasıl sakin kalır da kendine dert etmez, var mı bunun bir yolu yordamı?