Bağlanma korkusu olan biriyle nasıl ilişki yaşanır?

Yıllardır bir işin içinden çıkamadım, sürekli aynı duvara çarpıp duruyorum. Karşımdaki insan aslında seviyor, değer veriyor belli yani ama ne zaman iş ciddiye binse, şöyle bi gelecek planı kuracak olsak hemen geri vites atıyor. Bir keresinde sırf "haftaya ailemle tanışır mısın" dedim diye iki gün ortadan kayboldu, telefonlara bakmadı. İnsan bu kadar mı kaçar, sanki boğuluyor, sanki biri yakasına yapışmış bırakmıyor gibi davranıyor. Bende haliyle huzursuz oluyorum, bu sefer ben üzerine düştükçe o iyice uzaklaşıyor. Kendi kendime diyorum acaba hata bende mi, fazla mı üstüne gidiyorum diye ama içim de rahat etmiyor bi türlü.

Erzurum’un soğuğunda bile insanın içini ısıtacak bi yuva hayali kuruyoruz ama karşıdaki adam değil, sanki buz dağı. Bir gün çok iyi, gülüşüyoruz, hayat çok güzel gidiyor sanıyorum; ertesi gün bakıyorum yine araya bi mesafe koymuş, duygularını tamamen kapatmış. Böyle birine yaklaşmanın, o duvarları yıkmanın bi yolu var mıdır, yoksa insan boşa mı kürek çeker bu işlerde? Sizin başınıza geldi mi hiç böyle, ne yapmalı, kendi haline mi bırakmalı yoksa bu kaçışın sonu nereye varır?