Ayrıldıktan sonra "no contact" kuralı ne işe yarar?

ayrılık sonrası herkesin dilinde dolanan şu "no contact" mevzusu var ya, gerçekten işe yarıyor mu yoksa sadece kendimizi kandırıp daha mı çok özlüyoruz? geçenlerde bizim buranın soğuğunda, çayımı alıp balkonda otururken eski meseleler aklıma geldi. üç ay boyunca tek kelime etmedim, ne mesaj attım ne de baktım profiline; yani o iletişimsizlik kuralına harfiyen uydum. başlarda insan sanki her an yazacakmışım gibi bi beklentiye giriyor, telefonun başından ayrılamıyorsun ama bi süre sonra o sessizlik gerçekten insana iyi mi geliyor yoksa sadece boşluğu mu büyütüyor anlamadım. sanki karşındaki insanın hayatında yokmuşsun gibi davranmak, bir yandan gururu koruyor gibi gelse de, diğer yandan sanki o bağ tamamen kopup gitmiş gibi içimde tuhaf bi sızı kalıyor.

biraz da alışkanlık galiba, insan bi süre sonra o kişisiz yaşamaya mecbur kalıyor işte. ben o sessizlik döneminde kendime vakit ayırıp daha çok kitap okumaya, etrafı gözlemlemeye başladım ama bazen o sessizlik o kadar ağır geliyor ki, acaba o da benim gibi zorlanıyor mudur diye düşünmeden edemiyorum. yani bu kuralın amacı gerçekten unutmak mı, yoksa sadece bi oyun mu? gerçekten bu kuralı uygulayıp da "iyi ki yapmışım" diyen var mı aranızda, yoksa biz boşuna mı kendimizi bu soğuk sessizliğe hapsediyoruz?