Partenogenezde kalıtsal çeşitlilik görülür mü?

Mutluluk bence çoğu insanın yanlış anladığı, peşinden koştukça uzaklaşan bir serap gibi. Herkesin ekranlarda o sahte gülümsemeleri sergilemesi, gerçeği görmemizi engelliyor. Hayat dediğin şey sadece "iyi hissetmek"ten ibaret olsa, o zaman yaşadığımız onca zorluğun, çektiğimiz çilenin bir anlamı kalmazdı. Bazen gün boyu elin kolun yorulur, eve geldiğinde kemiklerin sızlar ama o anki yorgunluk bile insanın kendini bir şeyler başarmış hissetmesini sağlıyor. Yani acı ve zorluk, aslında hayatın tadını veren o baharat gibi bir şey.

Sürekli mutlu olmaya odaklanmak, aslında insanı kendi kendisinin düşmanı yapıyor. İnsan bir şeyi zorla elde etmeye çalıştığında o şeyin kıymeti kalmıyor ki. Bence hayatın amacı mutlu olmak değil, anlamlı bir şeyler bırakabilmek ya da en azından kendinle barışık yaşayıp gidebilmek. Akşam yatağa yattığında vicdanın rahatsa, bugün bir işi düzgün yapmışsan ya da birine faydan dokunduysa, o anki huzur anlık bir kahkahadan çok daha değerli.

Etrafına baksana, herkes bir yerlere yetişme derdinde ama kimse durup nefes almıyor. Mutluluk dediğimiz o anlık patlamalar gelip geçici, önemli olan o inişli çıkışlı yolu nasıl yürüdüğün. Zorluk çekmeden, dişini sıkmadan elde edilen başarının tadı zaten tuzu yok. O yüzden bu mutluluk baskısına çok takılmamak lazım, hayat zaten kendi akışında yeterince karmaşık ve güzel.