Zeka her zaman mutluluk getirir mi?

Okul zamanı bi arkadaş vardı, çocukta matematik zekası desen tavan, sınavda sorulara bakıp çözüp geçiyodu ama heriften bi türlü huzur görmedik. Sürekli bişeyleri sorguluyo, en basit konudan bile dünyadaki tüm adaletsizlikleri çıkarıp kendini yiyip bitiriyodu. Bizim buralarda sahil kenarında oturup çay içerken o bile sürekli bi derin düşünceye dalıp "aslında bu hayatın anlamı ne" diye kafa ütülediği için muhabbetin tadını kaçırırdı. Yani bi noktada ne kadar çok düşünürsen o kadar çok dert birikiyo insanın içinde, bazen diyorum cahil kalmak daha mı iyiydi acaba?

Geçen gün otobüs beklerken adamın tekiyle denk geldim, hayatından gayet memnundu, iki kelam ettik hiç öyle dünyanın gidişatıyla falan işi yoktu. Ben kendimi yoruyorum "şöyle mi olur böyle mi olur" diye, adam bi simit almış keyfine bakıyo. Bizim kafalar çok çalışınca sanki her şeyin kötü tarafını görmeye başlıyoruz, bi yerden sonra çekilmez oluyo insan. Sizin çevrenizde de var mı böyle zeki olup hayatı kendine zindan edenler, yoksa bu sadece benim mi kuruntum?