İnsan neden sürekli bir şeylere inanma ihtiyacı duyar?

Hayatın koşturmacasında insan bazen öyle anlara denk geliyor ki, elinde ne varsa tutunmaya çalışıyor. Geçenlerde Kaz Dağları'na doğru yola çıkmıştım, oradaki eski bir çınar ağacına rengarenk çaputlar bağlanmış olduğunu gördüm. Onu görünce bi an duraksadım, düşündüm yani; insan neden bir ağaca, bir taşa ya da hiç görmediği bir şeye sığınıp medet umar ki? O an içimden bi ses, belki de korkudan, bilinmezlikten kaçış bu diyor. Sanki bir şeye inandığımızda, omuzlarımızdaki o ağır yük biraz olsun hafifleyecekmiş gibi geliyor insana. O çaputu bağlayan teyzenin gözündeki o umut, aslında hayatın tüm o zorluklarına karşı kalkanı sanki.

Kendi hayatıma bakıyorum da, bazen en çıkmazda hissettiğim zamanlarda kendimi boşluğa konuşurken buluyorum. Hani bazen hiç olmayacak bir şeyin olacağına dair kendimi inandırmaya çalışıyorum, belki de o inanç olmazsa günleri deviremeyeceğiz. Sanki inanmak, nefes almak gibi bir ihtiyaç haline gelmiş, yoksa hayatın bu kadar karmaşık ve anlamsız gelmesiyle başa çıkmak imkansız olurdu gibi geliyor. Sizce biz gerçekten kendimizi avutmak için mi bu inanma ihtiyacına sığınıyoruz yoksa içimizde hep bir yerlerde bizi biz yapan, tarif edemediğimiz o mistik bağ mı bizi oraya itiyor?