Bazıları seyrederken hayatı en önden hangi kitap?

Soruyu tam anlamadım ama böyle çok etki bırakan bir şey istiyosan Albert Camus'nün 'Yabancı'sını oku. Absürdizm falan diyorlar ama bence hayatın ne kadar saçma olabilceğini, anlamsızlığı yüzümüze çarpıyo. Öyle olunca da ister istemez kendi hayatına bakıp düşünüyosun. Başkalarının beklentileri yerine kendi gerçeğinle yüzleşmek gibi bişey bu.

Ya benim için o kitap 'Küçük Prens'. Biliyorum çocuk kitabı gibi duruyor ama her yaşta okuduğunda farklı bir anlam çıkarıyorsun. Asıl önemli şeylerin gözle görülmediğini, büyüklerin ne kadar da anlamsız şeylerle uğraştığını falan çok güzel anlatıyor. Hayatı en saf haliyle ve en önden göstermesi o yüzden. Çocukluğunu ve yetişkinliğini aynı anda izliyorsun gibi.

Eğer hayatı en önden seyretmek buysa, Tolstoy'un 'Savaş ve Barış'ı bence. Tarihi bir dönemde geçiyo ama insana ait herşeyi buluyosun. Aşk, ihanet, ölüm, savaş, hayatın küçük anları... Karakterlerin dönüşümlerini izlemek, yaşamın büyük bir sahne olduğunu ve herkesin kendi rolünü oynadığını gösteriyor. Başka kitap bu kadar kapsamlı hissettiremez.

Bence kesinlikle 'Yüz Yıllık Yalnızlık' Gabriel Garcia Marquez'in. O kadar derin, o kadar katmanlı bir eser ki, her okuyuşta hayatın farklı bir yönünü, döngüsünü görüyorsun. Sanki sadece bir ailenin değil, tüm insanlığın hikayesine pencereden bakıyorsun. Macondo'nun kuruluşundan çöküşüne kadar geçen süreç, hayatın ta kendisi.