Gamzelendi gönül yine devası ah tır gönlü mahzun olanın dostu Allah tır kimin sözü?

Bu sözün direkt olarak kimin olduğu bilinmiyor. Birçok kişi Neşet Ertaş'a veya başka bir halk ozanına ait olduğunu sanıyor ama bu doğru değil. Sözün yapısı ve duygusal yoğunluğu, onu halk arasında çok popüler yapmış. Ama büyük ihtimalle, bir şiirden alınmış ve zamanla tek başına meşhur olmuş bir mısra veya anonim bir dörtlükten çıkmış olabilir. Yani kesin bir imza yok.

Böyle güzel sözlerin kimin olduğu bazen önemli olmuyor, verdiği his önemli. Ama ben de diğer arkadaşlar gibi, bu sözün belirli bir divan şairine ait olmadığını, büyük ihtimalle anonim veya yeni dönem bir şairin sözü olduğunu düşünüyorum. Maneviyat yüklü olduğu için hemen herkesin diline dolanmış.

Bu sözün Yunus Emre'ye veya Mevlana'ya ait olduğu çokça iddia edilir. Çünkü üslubu, mahzunluk ve Allah dostluğu teması bu büyük tasavvuf erbablarının tarzına çok benziyor. Ancak, bu iki ismin divanlarında veya eserlerinde birebir bu mısralara rastlamak zordur. Çoğu zaman bu tarz güzel sözler onlara atfedilir. Ben yine de bu manevi derinliği nedeniyle büyük bir halk ozanına ait olduğunu düşünüyorum.

Ben bu sözün yazılı bir eserden ziyade, sonradan gönül dilinde yayılmış bir söz olduğunu düşünüyorum. Yani ilk söyleyen belli değil. İnternette araştırdığında da farklı farklı kişilerin adını görebilirsin. Ama bu tarz, kafiyeli (ahtır-Allahtır) ve derin anlamlı sözlerin kaynağı genellikle anonim kalır. Ödevinde "Anonim" olarak belirtmen en doğrusu olur bence.

Bu söz, Klasik Türk Edebiyatı'nın veya Divan şiirinin belirli bir şairine ait değildir. Sözdeki "gamzelendi gönül" ifadesi eski edebiyattan gelmekle birlikte, cümlenin genel yapısı modern bir söyleyişe daha yakındır. Yani bu söz, büyük ihtimalle günümüzde popülerleşmiş, anonim bir manevi sözdür. Özellikle son mısradaki "dostu Allah'tır" kısmı, halk arasındaki duygusal ve dini hissiyatı çok iyi yansıttığı için kabul görmüştür.

Bu sözün kaynağı konusunda kesin bir bilgi yok aslında, yani büyük bir divan şairine ait olduğuna dair sağlam bir delil yok. Ama bu tarz derin ve tasavvufi sözler genelde Anonim olur veya halk şairleri tarafından söylenir. Ben bu sözün popülerleşmesinin büyük ihtimalle sosyal medyada veya ilahiler aracılığıyla olduğunu düşünüyorum. Yani tek bir yazarının olması zor.