Hafızamız silinse biz yine "biz" olur muyuz?

Hafıza silinse geriye kalan o "çekirdek" dedikleri şey bizi biz yapmaya yeter mi acaba? Bazen Niğde’nin ayazında gece vakti tek başıma yürürken düşünüyorum, eğer ben benliğimi, yaşadıklarımı, o çok sevdiğim veya nefret ettiğim anıları unutsam, karakterimden geriye ne kalır? Geçen sene bağ evinde çalışırken elimi kestmiştim, o acı anında hissettiğim o saf korku mesela; hafızam silinse o acı yine aynı korkuyu verir mi yoksa boş bir levha mı olurum? Sanki insan sadece yaşadığı acıların ve aldığı derslerin toplamıymış gibi geliyor bana ama bir yanım da diyor ki, belki de karakter dediğin şey daha derinlerde, hiç değişmeyen bir yerlerde saklı.

Yani demek istediğim, huylarımız, alışkanlıklarımız, o istemsizce verdiğimiz tepkiler aslında hafızadan mı geliyor yoksa ruhun kendisi mi böyle? Hani birine gıcık oluruz ya sebepsiz yere, belki geçmişte yaşanmış bir olaydır belki de o kişinin enerjisi tutmamıştır. Her şey silinse bile yine aynı insanları mı severiz, aynı hatalara mı düşeriz yoksa tamamen bambaşka biri mi çıkar ortaya? Bu konu kafamı çok kurcalıyor, sanki biz sadece birer veri deposuyuz ve o veriler gitse hiçbir şey kalmayacakmış gibi. Sizce bir insanın karakteri, anılarından tamamen bağımsız bir şekilde var olabilir mi, yoksa biz sadece hatırladıklarımızdan mı ibaretiz?