Hiç başlamayan bir hikaye

O sabah her şey sıradandı. Trene bindim, kulaklığımı taktım, camdan dışarı baktım. Sonra o bindi.
Bir koltuk aralığı vardı aramızda ama bütün yol boyunca o mesafe hiç kapanmadı.
Bir ara göz göze geldik, belki iki saniye. Kalbim, yıllardır hatırlamadığım bir dili konuştu o an.
Gözlerini kaçırdı, eliyle saçını düzeltti. Küçük bir hareketti ama o an trenin gürültüsü bile sustu.

Haftalarca aynı vagonda karşılaştık. Hiç konuşmadık.
Bir sabah bindiğimde o yoktu. Sonra bir daha da gelmedi.
İlk defa biriyle hiç konuşmadan bir hikâyem bitmişti.
Bugün hâlâ o hatta tren geçtiğinde istemsizce bakarım.
Belki oradadır diye, belki ben hâlâ o vagondayımdır diye.