Hayali Dostum Ali

Ben küçükken, öyle çok yalnızdım ki. Evde tek çocuktum, annem babam hep işteydi. Oyun oynayacak kimse yoktu, sokağa çıkmama da izin verilmezdi. Ben de kendime bir arkadaş yarattım, adı Ali’ydi. Ali, benden bir yaş büyüktü, çok maceracıydı. Birlikte hayali dağlara tırmanırdık, hayali denizde yüzerdik. O benim bütün sırrımı bilirdi, ben de onunkini.

Bir gün babam Ali ile konuştuğumu duydu. Odama geldi, "Kimle konuşuyorsun sen?" diye sordu. Ben de "Ali'yle" dedim. Babam çok sinirlendi, "Oğlum, deli misin sen? Ali diye biri yok!" diye bağırdı. Sonra beni doktora götürdüler. Doktor, "Normal, yalnızlıktan ötürü" dedi. O günden sonra Ali’yi görmem yasaklandı. Sanki gerçekten var olan bir arkadaşımdan ayrılmışım gibi ağladım. Sanki benden bir parçayı koparmışlardı. O çocukluk hatırası hala kalbimi sızlatır. Benim en büyük dostluğum, kimsenin inanmadığı bir hayaldi. Keşke biraz daha izin verselerdi Ali’yle kalmama. Çok kırgınım onlara.