Platonik Aşk ve Korkaklık

Deniz’i üniversitede gördüğüm ilk günden beri seviyorum. Ama nasıl sevmek biliyon mu? Öyle delicesine, içten içe yakan bi sevgi. O benim için hem güneş hem de ay gibiydi. Her gördüğümde kalbim yerinden çıkacak gibi olurdu. Ama yanına gidip iki laf edemedim. Hep uzaktan izledim onu. O ders çalışırken, gülerken, arkadaşlarıyla şakalaşırken. Sanki bir film izliyomuş gibiydim, başrolünde o vardı, ben sadece figürandım.

Bir keresinde kantinde yanıma oturdu. Heyecandan elim ayağım birbirine dolandı, bişeyler geveledim. O da bana sadece "Tuzluğu uzatır mısın?" dedi. O an benim için dünyanın en önemli şeyi o tuzluğu ona uzatmak oldu. Ama sonra bi daha o fırsat gelmedi. O şimdi mezun oldu, başka şehire gitti. Ben hala burdayım. Başkalarıyla sevgili oldu, ben sessizce kıskandım. Niye bu kadar korkak oldum ben? Bir kerecik olsun "Senden hoşlanıyorum" diyemedim. Şimdi yalnızlık zırhımı giydim, kimseyi yaklaştırmıyorum kendime. Belki de bu yalnızlık, o itirafı yapamadığım için ödediğim bir bedeldir. Çok özlem çekiyorum, ama kimi? Hiç sahip olamadığım bir şeyi.