Kırık Bir Dostluk

Ayşe’yle ben ilkokuldan beri beraberdik. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi. Her sırrımı bilirdi, ben de onunkini. Ta ki o işyerindeki terfi meselesine kadar. İkimiz de aynı pozisyon için uğraşıyorduk. Ben kendimi daha iyi görüyordum, daha çok hak ettiğimi düşünüyodum. Ama o daha girişken, daha dilliydi. Patronun gözüne girmeyi başardı. Terfiyi o aldı. O gün içimi bi kıskançlık ateşi sardı ki anlatamam.

Kıskançlıktan gözüm dönmüştü galiba. Bir dedikodu çıkardım onun hakkında, kimseye belli etmedim ama lafı öyle bi yaydım ki işyerinde huzuru kalmadı. O da anladı benden şüphelendiğini ama kanıtlayamadı. Sonra o istifa etmek zorunda kaldı. Bir gün beni aradı, ağlayarak "Sen mi yaptın?" diye sordu. O an yemin ederim yalan söyledim, "Saçmalama Ayşe, neden yapayım?" dedim. Telefonu kapattıktan sonra kustum resmen vicdan azabından. O dostluğu kendi elimle bitirdim. O’nun başarısını çekemediğim için. Şuan onunla konuşmuyoruz. Keşke herşeyi geri alabilsem. Ama bu ihanet lekesi kalbimden silinmez artık.