Sonsuzluğa Dönüşen Bir Vedaya

Gözlerimi kapattığımda, seninle geçirdiğimiz o eski zamanları hatırlıyorum. En basit anlarımız bile özel gibiydi. Birlikte yürüdüğümüz o sokaklar, evimize giderken dinlediğimiz şarkılar, seninle sadece var olmak, o kadar kolaydı ki. Her şey birbirine bağlanmış gibiydi, ne olursa olsun birbirimizi kaybetmeyeceğimizi düşünüyordum.

Ama zaman… Zamanı kimse durduramazmış.
Bir gün, hiç beklemediğim bir anda, değişti her şey. Senin yüzünde, bir boşluk, bir eksiklik gördüm. O boşluk, önce fark etmediğim küçük bir şeydi. Sonra büyüdü, büyüdü… Bütün her şeyin içine sızmaya başladı.
Kelimeler ağzında tıkanıyordu, gözlerinde kaybolan bir ışık vardı. Ama sen hiç söylemedin. Beni, o boşlukla bırakıp gidişini izledim.

Birkaç ay sonra, o sessiz günlerin birinde, tam da seni kaybettiğimi fark ettiğim an, seni gördüm. Ama bu sefer sen, benimle aynı dünyada değildin. O kadar uzaklaştın ki, sana dokunmak bile imkansız gibi hissettirdi.
Bir zamanlar bana ait olan her şey, şimdi yabancıydı.

İlk kez, seni sevmenin acıttığını fark ettim. Çünkü seni seviyorum derken, aslında kaybettiğimi biliyordum. Sana dokunmak, seni hissetmek istedim, ama aramızdaki duvarlar o kadar yüksekti ki, onları aşmak imkansız gibiydi.
Birbirimizi sevdiğimizi sanıyorduk ama... Belki de hiçbir zaman gerçekten birbirimizi sevmedik. Belki de seni sevdiğimi sandım, ama sen hiç sevmedin.

Bir gün, gözlerinin içine bakarak, sana söyledim:
“Beni seviyor musun?”
Bir anlık sessizlik, ardından gözlerindeki o boşluk…
“Bazen seviyorum, bazen unutuyorum.” dedi. O an, ruhum öldü.
Çünkü birini sevmenin, ona olan her şeyin kaybolmasına neden olacağını hiç düşünmemiştim.

Bir daha asla konuşmadık. Bir daha asla seni sevmedim. Çünkü artık sevmenin ne anlama geldiğini biliyorum:
Sevgi, en acımasız şekilde yavaşça kaybolan bir şey.

Ve ben, seni kaybederken sevmenin ne kadar acı verdiğini öğrendim. Ama öğrenmek… çok geç oldu.