Alarmlarını Her Gece Sessize Alıyorum

Eşim sabahları erken kalkmak zorunda. İşe gitmesi gerekiyor, yoğun bir temposu var.
Ama ben… ben gece insanıyım. Onun o sabah alarmları...
Saat 06:30’da başlıyor, 06:35, 06:40, 06:50, 07:00, 07:05 diye beşer dakikada bir, tam 7 tane alarm.
Ve her sabah aynı sahne: alarm çalar, o “biraz daha” diye döner, ben sinirden yorganı ısırırım.

Başta sustum. “İşi var, kalkması gerek” dedim. Sabrettim.
Ama bir sabah artık delirdim. O horluyor, alarm çalıyor, ben uyanığım.
O an karar verdim:
Gece o uyuyunca telefonunu alıp sabah alarmlarını sessize aldım.
Hiç silmedim, sadece sessize aldım. Titremeyi bile kapattım.

Sabah oldu. Alarm çalmadı. O geç kalktı. Panikledi.
“Uyanamamışım! Telefon niye çalmamış?” dedi.
Ben gözümü ovuşturup:
“Aaa, valla duymadım ki...”

Bu hareketi her gece tekrar ettim. Sessiz sabotaj.
Bir hafta boyunca, her sabah uyanmakta zorlandı. “Sanırım telefonum bozuldu” dedi.
Yenisini almayı bile düşündü.

Geçen gece itiraf ettim.
Başta şok oldu. Sonra sinirlendi.
“Ya işe geç kalsaydım?” dedi.
Ben de dedim ki:
“Ya ben her gün beş defa uyanıp delirmeye devam etseydim?”

O gün bugündür sadece iki alarm kuruyor.
Hâlâ kırgın bana. Ama en azından artık sabahları ben uyanmamış gibi yaparken içten içe zafer kazanan bir huzurum var.