Eşimle Artık Aşk Hissetmiyorum Ama Ayrılamıyorum

Eşimle üniversitede tanıştık, birbirimize âşık olduk ve bir çocuğumuz oldu. Resmî bir evlilik yapmadık ama birlikte yaşamaya karar verdik. O, üniversiteyi yarıda bıraktı; ben ise mezun oldum ve şu anda burslu olarak yüksek lisans yapıyorum. Eşim kronik ağrılar nedeniyle çalışamıyor fakat çocuğumuzla çok yakından ilgileniyor. Okula götürüyor, ödevlerine yardımcı oluyor, parkta vakit geçiriyor, okul etkinliklerine katılıyor; kısacası onun için çok ilgili ve destekleyici bir baba.

İlk başta onu zeki ve hırslı biri olarak gördüğüm için ona âşık olmuştum. Ancak zamanla yaşadığı sağlık sorunları onu hayattan soğuttu ve karakteri değişti. Önceden hayranlık duyduğum biri artık daha karamsar düşüncelere sahip. Sürekli dünyanın gizli güçler tarafından yönetildiğinden, her şeyin kötüye gittiğinden ve benim iyi bir anne olmadığımdan bahsediyor. Günlük olarak ot kullanıyor, çoğunlukla komplo teorileri üzerine belgeseller izliyor ve aşı karşıtı bir görüşe sahip. (O yüzden çocuğumuz aşılı değil.) Kendisine “hippi” dememden hoşlanmıyor.

Şu an tek ortak noktamız çocuğumuz ve benzer müzik zevkimiz. Ailemdeki pek çok kişi onun sürekli kötü ruh halinden dolayı ondan hoşlanmıyor. Ben ise bir dönem onu anlamaya çalıştım, onun yerine özür diledim. Fakat artık ona karşı olumsuz duygular hissediyorum. Samimi olmadığım hâlde sevgi sözcüklerine karşılık vermek, fiziksel yakınlıkta bulunmak zor geliyor. Yine de çocuğumuzun bizi birlikte mutlu görmesi kalbimi yumuşatıyor ve bu tabloyu bozmak istemiyorum.

Zaman zaman tartışmalardan sonra kendimi çok yorgun ve üzgün hissediyorum. Bununla başa çıkmakta zorlanıyorum ve bu duyguların sağlıklı olmadığının farkındayım.

Eşim fiziksel olarak kötü davranmasa da, sürekli şikâyet eden, harekete geçmeyen ve olumsuz enerji yayan biri hâline geldi. Keşke zamanı geri sarabilsem ve üniversitenin ilk günlerinde farklı bir yol seçebilseydim.

Bu yazıyı paylaşma sebebim, benzer duygular yaşayan kişilere yalnız olmadıklarını göstermek. Her ailenin dinamiği farklıdır ama çocuklarımızın iyiliği için bazen kendimizden ödün veriyoruz. Bu süreçte duygusal olarak destek almak ve profesyonel yardım arayışına girmek de oldukça önemli olabilir.